تعریف انواع گزارش های حسابرسی

گزارش حسابرسی

گزارش حسابرسی

گزارش حسابرسی شامل نظر حسابرس در مورد وضعیت صورت های مالی شرکت است. به عبارت دیگر، ارزیابی از فعالیت های تجاری کامل شرکت است. این شامل نظر یک حسابرس مستقل در مورد صورت های مالی می باشد، مرجعی به چارچوب گزارشگری مالی که در تهیه حسابهای مالی استفاده می شود. در بسیاری از کشورها، شرکت های سهامی عام بر اساس قانون موظفند حسابرسی خود را سالی یکبار توسط حسابرس مستقل انجام دهند.

گزارش حسابرسی

گزارش حسابرس

گزارش حسابرسی چیست؟


صدور گزارش حسابرسی نتیجه نهایی فرآیند حسابرسی شرکت است. گزارش حسابرس اهمیت زیادی دارد زیرا سرمایه گذاران تصمیم سرمایه گذاری خود را براساس نتایج حسابرسی شرکت قرار می دهند. علاوه بر این، شرکت هایی که به دنبال بهبود کنترل داخلی هستند، اطلاعات گزارش حسابرسی را بسیار مفید می دانند.

به غیر از سرمایه گذاران و سایر ذینفعان مانند نهادهای دولتی، بانک ها و غیره، گزارش حسابرسی توسط هیئت مدیره برای تصمیم گیری تجاری نیز استفاده می شود . هیئت مدیره و سهامداران از گزارش حسابرسی برای ارزیابی شفافیت صورت های مالی و کارایی مدیریت بهره می برند، در حالی که دستگاه های دولتی از گزارش حسابرسی برای ارزیابی کامل بودن و صحت اظهارنامه مالیاتی استفاده می کنند. گزارش حسابرسی معمولاً دوره ۱۲ ماه گذشته شرکت را در برمی گیرد. به نوعی گزارش حسابرسی معیاری از ارزش مالی شرکت برای یک دوره زمانی خاص است.

شرکت برنامه نویسان نو اندیش پاسارگاد سال ها در زمینه طراحی نرم افزار حسابداری، برنامه مدیریت قرض الحسنه و نرم افزارهای تعاونی اعتبار فعالیت دارد. پاسارگاد با استفاده از دانش حسابرسی در طراحی نرم افزارها به شما کمک می کند تا به اهداف و خواسته های خود در اداره و مدیریت شرکت خود برسید، با ما تماس بگیرید.

انواع گزارش حسابرسی


۴ نوع اصلی گزارش حسابرسی وجود دارد که می توان براساس نظر حسابرس برای شرکت صادر گردد. گزارش حسابرسی براساس بررسی صورت های مالی شرکت توسط حسابرسان تهیه می شود. چهار نوع گزارش حسابرسی شامل گزارهای حسابرسی مقبول، گزارش نظر مردود حسابرس، گزارش حسابرسی مشروط، گزارش حسابرسی عدم اظهار نظر است.

گزارش های مقبول یا استاندارد

به معنای دیگر، یک گزارش حسابرسی تمیز و بدین معنی است که صورت های مالی شرکت عاری از هرگونه تحریف با اهمیت بوده و دید درست و منصفانه ای از وضعیت مالی شرکت ارائه می دهد. اما برای قابل اعتماد بودن، گزارش مقبول، باید توسط حسابرسان مستقلی که حسابرسی را انجام می دهند، صادر شود. این بهترین نوع گزارش حسابرسی است که توسط حسابرسان به نفع یک شرکت صادر می شود و نشان دهنده واقعی بودن صورت های مالی یک شرکت است.

گزارش مشروط

گزارش مشروط

گزارش های  مشروط

گزارش حسابرسی مشروط تا حدودی شبیه به گزارش های فاقد صلاحیت است، اما حسابرسان نمی توانند به دلیل یک معامله خاص با به دلیل این واقعیت که صورت های مالی مطابق با استانداردها تهیه نشده است، گزارش حسابرسی مقبول را صادر کنند. علاوه بر این، تحریف با اهمیتی در سوابق مالی مشاهده نمی شود. حسابرسان یک پاراگراف اضافی را در گزارش حسابرسی خود لحاظ می کنند که در آن توضیح می دهد که چرا نتوانسته اند، نظر مقبولی ارائه دهند.

گزارش مردود

گزارش مردود زمانی توسط حسابرسان صادر می شود که تحریف های با اهمیتی در صورت مالی شرکت پیدا می کند. این تحریف های مهم بر صورت های مالی کامل تاثیر می گذارند و بنابراین، صورت های مالی نمی توانند مورد اعتماد ذینفعان، سرمایه گذاران یا دولت باشند. حسابرسان عموماً جزئیات تحریف یافت شده در گزارش حسابرسی خود و کمیت اثر آن را ارائه می دهند تا ذینفعان بتوانند هنگام تجزیه و تحلیل صورت های مالی به تنهایی آگاه باشند. اما این گزارش های حسابرسی عموماً توسط سهامداران، وام دهندگان یا سایر ذینفعان پذیرفته نمی شوند. هرگاه حسابرسان در مورد صورت های مالی شرکت نظر منفی دادند، شرکت باید صورت های مالی خود را تصحیح کرده و حسابرسی مجدد را انجام دهد. گزارش های حسابرسی مردود بدترین نوع گزارش حسابرسی است که حسابرسان می توانند صادر کنند.

گزارش عدم اظهار نظر

گزارش عدم اظهار نظر توسط حسابرسان صادر می شود که نتوانند فعالیت های حسابرسی تحت حیطه خود را برای درک ماهیت واقعی معاملات یا یافتن شواهد کافی برای اثبات مانده حساب ها انجام دهند. به عبارت دیگر نمی توانند نسبت به صورت های مالی شرکت نظر قطعی داشته باشند. این معمولاً زمانی اتفاق می افتد که سوابق مالی مناسبی وجود نداشته باشد یا حسابرسان از حمایت کافی مدیریت برخوردار نباشند. این نوع گزارش باعث ایجاد شهرت منفی برای شرکت در بازار می شود.

نتیجه گیری


از بحث فوق، می توان انواع گزارش حسابرسی صادر شده توسط حسابرسان و مبنایی را که براساس آن اظهار نظر می کنند، درک کرد. گزارش حسابرس نوعی اطمینان از سلامت مالی شرکت است. همچنین به مدیریت داخلی کمک می کند تا کنترل های داخلی خود را در کسب و کار بهبود بخشند. به سهامداران و هیئت مدیره نیز کمک می کند تا یکپارچگی و کارایی مدیریت داخلی را ارزیابی کنند. در نهایت به سرمایه گذاران در تصمیم گیری های سرمایه گذاری شان کمک خواهد کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

با امتیاز دهی به ما در ارائه مقاله بهتر کمک کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

عبارت امنيتي * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.